Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Το μυστικό απόλαυσης της στιγμής...



Δύο συναυλίες από την ορχήστρα MusikAeterna 
υπό τη διεύθυνση του Βυρωνιώτη αρχιμουσικού Θ. Κουρενζτή

Οι δύο συναυλίες (10 και 12.07.2012) που έδωσε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η ορχήστρα MusikAeterna υπό τη μουσική διεύθυνση του μέντορα και αρχιμουσικού της Θεόδωρου Κουρεντζή αποτελούν, κατά την άποψή μας, το κορυφαίο γεγονός ενός μουσικά περιορισμένου Φεστιβάλ Αθηνών. Με κοιτίδα τον Βύρωνα της μητροπολιτικής Αθήνας ο Κουρεντζής ακολούθησε μιαν εξωτική καλλιτεχνική πορεία που τον οδήγησε από τη μαθητεία πλάι στον μυθικό Ίλυα Μούζιν του Λένινγκραντ (ήδη Αγίας Πετρούπολης) σε σταθμούς σταδιοδρομίας όπως η Μόσχα, το Νοβοσιμπίρσκ και το Περμ των Ουραλίων, όπου επί του παρόντος ασκεί καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή της Όπερας και του Μπαλέτου. Ολοκληρωμένος και οικουμενικός μουσικός, ο Κουρεντζής ενσαρκώνει τον οραματιστή, ασυμβίβαστο και ριψοκίνδυνο Έλληνα, πανέτοιμο και τεκμηριωμένο υπερασπιστή για τις καλλιτεχνικές και φιλοσοφικές του βεβαιότητες. Η πρόσφατη ανάληψη της θέσης του α' επισκέπτη μαέστρου της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ραδιοφωνίας της Νοτιοδυτικής Γερμανίας Μπάντεν - Μπάντεν και Φράιμπουργκ (στη χορεία και/ή τη συνέχεια των Rosbaud, Bour και Gielen) σε συνδυασμό με νωπό συμβόλαιο δισκογραφικού κολοσσού προαγγέλλουν την επικείμενη καθιέρωσή του στο προσκήνιο της διεθνούς μουσικής επικαιρότητας.
Η συναυλία της 10ης Ιουλίου στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του ΜΜΑ ενισχύει την πρόβλεψή μας μέσα από την πληρότητα του καλλιτεχνικού αποτελέσματος που επιτεύχθηκε. Το πρόγραμμα εγκαινίασε το δημοφιλές 2ο κοντσέρτο για πιάνο του Σεργκέι Ραχμάνινωφ σε μιαν ανάγνωση δυναμική και χειμαρρώδη. Από τα πρώτα κιόλας μέτρα μάς καθήλωσε η κοινή αναπνοή του μαέστρου και του διεθνούς φήμης πιανίστα Αλεξάντερ Μέλνικοφ ως σολίστ: από κοινού αποδόθηκαν σε έναν όψιμο ρομαντισμό εναλλάξ νοσηρά εσωστρεφή και νευρωτικά βίαιο, με μαγικούς χειρισμούς στην εσωτερική διακύμανση της ρυθμικής αγωγής, χωρίς αναγνωρίσιμες επιτηδεύσεις, λυτρωτικό στα «ξέφωτα», συναρπαστικό στην αφήγηση, προσωπικό στις εξάψεις, με κατακλυσμιαίες τις έξοχα σταθμισμένες δοξαστικές κορυφώσεις.
Ο Κουρεντζής κατέχει πλέον το μυστικό απόλαυσης της στιγμής και διεύρυνσης της απήχησής της χωρίς παρενόχληση της μουσικής ροής. Τόσο στην ανάπτυξη του α' μέρους όσο και σε εκείνη του κοσμαγάπητου β' απολαύσαμε ένα χειρισμό της μουσικής ύλης από τους πλέον πάλλοντες και ενδιαφέροντες της εμπειρίας μας, με μια μοναδική αίσθηση προσωπικής συμμετοχής σε μιαν υποκείμενη αληθινή ιστορία. Στιγμές αναφοράς αφθονούσαν, αλλά θα μείνουμε στην πιανίσσιμο επανεισαγωγή του big hit στο β' μέρος, την ατάκα «επίθεση» στο γ' και τις υδραργυρικές ανταλλαγές πιάνου και ορχήστρας καθ’ οδόν προς το οργασμικό φινάλε.
Με τα έγχορδα στερεοφωνικά παραταγμένα και ιστάμενα εφόρμησε ο Κουρεντζής στην συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Η χορευτική του κινησιολογία ενίσχυσε την ανενόχλητη κυκλοφορία της μουσικής μεταξύ των ομάδων εγκαθιδρύοντας ένα εφιαλτικής αμεσότητας chiaroscuro στην α' κίνηση: η είσοδος χάλκινων και κρουστών προσέλαβε την ένταση δαιμονικού χορού στο πλαίσιο μιας ανάγνωσης έντονα τραγικής μεν, χωρίς όμως να συσκοτίζεται η πεντακάθαρη σύλληψη του αρχιμουσικού ούτε στις πλέον κατάφορτες καμπές.
Η διαδρομή της συμφωνίας αναδείχθηκε σε τρισδιάστατη περιπλάνηση βαθύτατης βίωσης, με δυσθεώρητα επίπεδα συγκέντρωσης για τις «παγωμένες» σιγηρές ακινησίες του λάργκο: μια πορεία στο τεντωμένο σχοινί της έμπνευσης με την ενστικτώδη και αψήφιστη ασφάλεια του υπνοβάτη προς ένα φινάλε οργιαστικής βαρβαρότητας. Ανκόρ 2 μέρη από τον αγαπημένο του «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» του Προκόφιεφ, αλλά κι ένας χορωδιακός ψαλμός του Σβιρίντωφ, που αγαπούσε ο δάσκαλός του Μούζιν, προετοίμασαν για την τιμητική του μπαλέτου και των φωνητικών σολίστ της Όπερας του Περμ σε μια μονογραφική βραδιά Στραβίνσκυ (12.07).
Με μόνη ένσταση την ακαδημαϊκή χορογραφία που αντιστρατευόταν τον ψυχαναλυτικό δυναμισμό του πόντιουμ στον Πετρούσκα, κυριολεκτικά παραδοθήκαμε στον ακατάβλητο μοντερνισμό του παράδοξου και τεχνικά δυσχερέστατου «μπαλέτου»» για χορωδία, σολίστ, 4 πιάνα και κρουστά «Les Noces» (Οι Γάμοι): καλειδοσκοπική ερμηνευτική σύμπραξη (χορογραφία Γίρζι Κίλλιαν γαρ!), φανατική συλλογική ακρίβεια στην πραγμάτωση του μουσικού ειρμού και συνοχή πολλών άθλων επίδοσης άξιων ατομικής μνείας επιβάλλουν σιωπητήριο στην κριτική...

 Σημείωση : Για καλλιτέχνες όπως ο Θ. Κουρενζτής, είναστε περήφανοι που είμαστε Βυρωνιώτες!

Δεν υπάρχουν σχόλια: